Wat een weekend. Zo eentje waarbij je aan het eind denkt: goh, zal ik maandag gewoon als vakantie bestempelen? Chaos, drukte, slingers en… een kind in de poepfase. Ja hoor, we zijn er weer. Het begon allemaal donderdagavond. Twee slingers opgehangen, een ballon met een knallende “6” erop, het huis klaar voor feest. Nou ja, klaar… Inmiddels kijkt Lynn naar die slingers alsof ze haar persoonlijk beledigen. Een heb ik al stiekem weggehaald, voordat er spontaan een kleuteropstand uitbreekt. Nu ben ik zo’n moeder die blogs schrijft in dagdelen, want serieus: één dag is bij ons vaak een trilogie aan belevenissen. Zoals vandaag, toen mijn dochter besloot dat het hét moment was om oma uit te leggen dat jongens een piemel hebben en meisjes een tut. Bedankt, seksuele voorlichting door kleutereditie.
En dat is nog maar het begin. Lynn is namelijk in de glorieuze poepfase. De hele dag roept ze “poep”, “scheet” of iets wat daar op rijmt. Tijdens het boodschappen doen heeft ze zelfs een scheetje gelaten op een voorbijganger. En ik stond erbij alsof dit de normaalste zaak van de wereld was. “Sorry meneer, we zitten in een fase…”
Tussen alle chaos door doen mijn man en ik iets wat we ‘ontspanning’ noemen: naar de Action. Echt hoor, wij zijn daar als twee kinderen in een snoepwinkel. Ik verzamel enthousiast een tas vol ondefinieerbare prullaria terwijl mijn man probeert Lynn te weerhouden van het opeten van een badspons. Quality time!
Na dansles ging papa de grote boodschappen doen en ik vroeg Lynn wat ze vanavond wilde eten. Ze zei: “wortelen met tomaten.” Kijk, dan weet je dus als ouder: dit kind neemt mij niet serieus.
Begrijp me niet verkeerd: Lynn is een schatje. Maar ook een schatje in standje overdrive. Want jarig zijn is intens. Trakteren, kaartjes krijgen, postbodes die met giga-ballonnen aan de deur staan, en dan ook nog eens een nieuwe fiets. Ik bedoel: ik raak er al overprikkeld van laat staan een kleuter (met of zonder autisme).
Dus ja, mooiste tijd van het jaar… maar ook best lekker als maandag weer gewoon maandag is. En de slingers weer veilig in de kast liggen,
De foto boven mijn blog? Dat is Mini. Onze hond. In een roze jurkje. Met een kroontje.Het interieur had volgens haar “iets extra’s” nodig. Blijkbaar bedoelde ze zichzelf.
Reactie plaatsen
Reacties