Vandaag neem ik jullie even mee. Geen Instagram-waardige reisfoto’s of smoothie bowls met uitzicht op zee. Nee, mijn vakantie had net wat andere ingrediënten. Denk: ziekenhuisafspraken, administratie, en een uitstapje naar jawel; het medisch centrum in Rotterdam. Glimlach even, want het was net zo glamorous als het klinkt.
Normaal gesproken is vakantie een tijd van ontspanning: stedentrips, wellnessdagen, overdadig eten dat je rechtvaardigt met “ik ben op vakantie, dit telt niet.” Mijn versie was iets anders. Mijn dagen bestonden uit: fysieke afspraken, telefoontjes die ik op m’n speaker beantwoordde terwijl ik mijn koffie nog niet eens op had, en één hoogtepunt: een medische keuring voor onze dochter (ook met koffie, uiteraard koud tegen de tijd dat ik eraan toe kwam).
Alsof dat nog niet genoeg was, stonden er ook nog afspraken gepland met de kinderarts én de neuroloog. En voor ik het wist, stond ik alweer op de werkvloer. Maar hé, eerlijk is eerlijk: daar voel ik me inmiddels ook een beetje thuis.
Ondertussen zijn we ook begonnen met oriënteren op basisscholen voor onze dochter. Ontzettend leuk, spannend en… ja, confronterend. Want terwijl ik me verlies in checklists en schoolgidsen alsof het mijn fulltimebaan is, betrap ik mezelf erop dat ik eigenlijk gewoon druk bezig wil blijven. Niet stilstaan. Niet denken. Want als ik dat wel doe, dan voel ik het weer.
De verjaardagen komen eraan. Gezellige, dagen maar ook dagen waarin het gemis extra hard binnenkomt. Straks is het twee jaar geleden dat ik mijn vader verloor. En elke vezel in mijn lijf wil hem gewoon nog één keer bellen. Om te horen hoe trots hij zou zijn op zijn kleindochter. Of op mij. Want eerlijk is eerlijk: alles wat ik voor haar regel, regel ik met de passie van een moeder en de vastberadenheid van… mijn vader.
Ik ben inmiddels een soort administratieve ninja geworden. Elk formulier, elke instantie, geen kans. Ik bijt me erin vast als een Border Collie op een loslopende schapenboel. En weet je? Ik ben daar trots op. Want alles wat ik regel, doe ik met liefde. Omdat ik wil dat mijn dochter alles krijgt wat ze nodig heeft. En die drang dat vuur, dat heb ik van mijn vader. Hij leerde me: “Voor niks gaat de zon op.” Dus opgeven? Geen optie.
En precies dat wil ik haar ook meegeven: kracht, doorzettingsvermogen en de kunst van het vechten met een glimlach. Want ook als het leven even geen vakantie is… mag je best trots zijn op hoe je het regelt.
Reactie plaatsen
Reacties