We zijn mensen, met een leven dat altijd net iets “te” druk is. Twee werkende ouders, volle agenda’s, maar ook een huis gevuld met liefde. En eerlijk? Ik vind dat heerlijk. Omringd door fijne mensen, en ja, ook door minder fijne mensen waarvan je soms niet weet waar je aan toe bent, maar die horen bij het leven. Soms denk ik terug aan mijn kleine flatje in Maassluis. Daar voelde ik me “echt” thuis, maar als ik nu om me heen kijk naar wat we samen hebben opgebouwd in ons grote huisje, weet ik dat ik de juiste keuze heb gemaakt. Toch blijft Maassluis beladen. Gisteren was het precies twee jaar geleden dat mijn vader overleed. Toen ik gisteren weer die kant op reed, voelde ik het meteen: dat zenuwachtige gevoel in mijn buik. Het blijft een plek vol mooie én moeilijke herinneringen. Mijn besluit om daar helemaal weg te gaan was niet zomaar.
En toen was daar Koos. Koos de Duif.
Mijn partner verzon zijn naam. Het begon op een gewone dag ineens stond er een duif in onze keuken. Alsof hij precies wist waar hij moest zijn. Ik gaf hem wat eten. En vanaf dat moment kwam hij elke dag terug. Stukjes brood, fruit, vers water… Hij bleef hele dagen in onze tuin, alsof hij er hoorde. Soms badderde hij op het zeil van het zwembad, soms zat hij gewoon te kijken. En laatst… mocht ik hem zelfs aaien.
’s Morgens kwam hij me halen voor zijn ontbijt. ’s Avonds zat hij op het puntje van het dak aan de overkant, recht tegenover ons slaapkamerraam, waar hij bleef zitten tot wij gingen slapen. Soms koos hij de boom ernaast. Hij werd bijna vanzelf een deel van ons gezin.
Ik hoor mijn vriendin al roepen; “Moedernatuur”. Maar ik kan het niet helpen: ik vraag me af… was dit een teken van mijn vader? Was híj het, in een andere gedaante? Misschien klinkt het zweverig. Maar ik geloof in zulke geluksmomenten.
Gisteren, precies op de dag dat mijn vader overleed, vloog Koos weg. Tussen 20:00 en 20:30 alsof hij wist dat het tijd was. Hij is niet meer teruggekomen.
De dagen dat hij bij ons was, waren exact de dagen waarop wij, twee jaar geleden, waakten bij het bed van mijn vader. Hoe kan dat toeval zijn?
Vanmorgen keek ik nog even in de tuin. Geen Koosje. Maar toen riep mijn dochter ineens: “Opa! Opa!” en wees naar boven. En ergens diep vanbinnen wist ik het zeker: hij is weer terug naar boven gegaan.
Bedankt, papa. Voor je bezoek. Voor je stille aanwezigheid.
Op jouw manier ben je er nog steeds.
Klik hier om een tekst te typen.
Reactie plaatsen
Reacties