Lynn heeft een denkbeeldig broertje. En eerlijk? Dat verbaast ons inmiddels niks meer. Want als er één iemand is met een lijntje naar iets dat wij niet kunnen zien, dan is het Lynn wel.
Na het overlijden van mijn vader wisten we al vrij snel dat onze dochter contact kon maken met de andere kant. We zaten op een doodgewone avond aan de eettafel. Bordjes dampend eten voor ons, de stilte een beetje zwaar toen Lynn ineens vrolijk begon te zwaaien naar een lege hoek van de kamer. “Dag opa!” riep ze blij, gevolgd door een hele reeks luchtkusjes.
Wij keken elkaar aan, lepels halverwege de mond, en kregen ons eten niet meer doorgeslikt.
Sindsdien weten we: Lynn ziet meer dan wij. Ze heeft autisme, maar tegelijkertijd een onwaarschijnlijke gave om contact te maken. Waar anderen even afstand houden, stapt zij recht op mensen af; knuffelt ze, aait ze over hun hoofd, kijkt ze diep in de ogen… en soms zegt ze iets dat je even van je stuk brengt. Zoals vanavond. We zitten rustig op de bank als Lynn ineens zegt:
“Papa heeft auw buik.”
Papa kijkt verbaasd op. “Dat klopt, hoe weet jij dat?”
Lynn loopt naar hem toe, legt haar hand op zijn hoofd en zegt bloedserieus:
“Omdat ik dat zie. Jij auw buik.”
En dan is er nog dat denkbeeldige broertje. Ze praat met hem, speelt met hem, deelt zelfs speelgoed met hem. Soms hoor ik haar giechelen in haar kamer, helemaal alleen, althans… dat denken wij dan. Misschien is hij gewoon haar onzichtbare speelkameraadje. Of misschien, heel misschien, hoort hij bij datzelfde magische stukje van haar dat dingen ziet die wij niet kunnen bevatten.
Hoe het ook zit: tussen haar liefde voor letters en cijfers door heeft Lynn duidelijk ook een lijntje naar iets groters.
Of ze nu spiritueel is, hoogsensitief, of gewoon een klein wondertje met een open hart, één ding is zeker:
met Lynn in huis blijft het nooit stil, zelfs niet aan de andere kant.
Reactie plaatsen
Reacties