De laatste tijd leer ik steeds meer over iets wat eigenlijk zo simpel klinkt, maar oh zo lastig blijkt te zijn: emoties reguleren. Of, zoals ik het liever zeg; in goed Jip-en-Janneke-taal, leren omgaan met je gevoelens. Dat is iets waar Lynn toen therapie voor kreeg. En eerlijk? Ik leerde minstens net zo hard mee. Want wat ik inmiddels heb ontdekt: het draait niet alleen om je kind. Natuurlijk wil je helpen, begrijpen, oplossen dat hoort bij het ouderschap. Maar soms moet je ook even in de spiegel kijken. Want wat zij voelen, spiegelen wij. En wat wij uitstralen, voelen zij. “Actie op reactie”, zeggen ze dan. En in die dans van emoties ligt de ruimte om te groeien, samen.
Van de week was er een herfstfeest op Lynn haar behandelgroep. Zo’n seizoensgebonden feestje waar ouders drie kwartier mogen meedoen met het programma. Klinkt kort, maar geloof me: in kinderland kan in 45 minuten alles gebeuren.
Lynn haar groepje kinderen… wat een gouden stel. Je ziet aan haar hoe dierbaar ze haar vriendjes vindt en hoe zij haar koesteren. Kinderen die elkaar vinden omdat ze uit hetzelfde hout gesneden zijn. Dat ontroert me elke keer weer.
We gingen een egel maken (ja, een echte herfstklassieker), en die moesten we natuurlijk verven. Aan de ene kant zat een jongetje naast me, compleet gefascineerd door mijn haar. Hij keek me aan alsof ik een beroemdheid was, zeg maar. Terwijl hij zachtjes door mijn haar streek, bleef hij glimlachen. Zo puur, zo ontwapenend.
Aan de andere kant hoorde ik ondertussen:
Mama, mama, kijk! Mama, mama!”
Een kleine chaos van liefde, enthousiasme en verfvingers. Een groepje bijzondere kinderen die op hun eigen, prachtige manier contact maken met de wereld. En ik dacht: ja, dit is het echte leven. Niet perfect, niet gladgestreken, maar oprecht, vol gevoel en vooral vol hart.
Lynn is inmiddels uitbehandeld in het medisch centrum, maar mag nog even blijven tot we een passende school hebben gevonden. Een spannend nieuw hoofdstuk: nieuwe juffen, nieuwe kinderen, nieuwe avonturen.
Ze is zó gegroeid. En ja, dat heeft wat gekost, vijf dagen per week hele dagen weg. Dat was pittig, voor haar én voor ons. Maar nu zien we wat het haar gebracht heeft. En ik besef: soms is loslaten juist de grootste vorm van liefde.
Zoals ik altijd zeg: “Alle mooie dingen in ’t leven zijn het wachten waard.”
En Lynn? Die laat me elke dag zien dat, dat echt waar is.
Reactie plaatsen
Reacties