Soms voel ik me geen mens, maar een lopend notitieblok. Alles wat geregeld, onthouden en vooruitgedacht moet worden, lijkt automatisch in mijn hoofd te belanden. Van “schooltas mee” tot “rekening betalen” en van “moet ik de kattenbak al verschonen?” tot “heeft Lynn vandaag al genoeg fruit gegeten?” mijn brein is één grote to-do list die nooit op pauze gaat.
En dan gebeurt er dus iets wat de spreekwoordelijke druppel is.
Lynn verloor haar zevende tandje. Zeven! Daar hoort natuurlijk een trotse moeder bij, die dat tandje netjes afspoelt, zorgvuldig op een schaaltje legt zodat het kan drogen… en vervolgens met haar stomme kop het schaaltje inclusief tandje de vaatwasser in schuift.
Ja, dáár stond ik dan, later op de avond: met mijn neus bijna ín die vaatwasser, paniekerig op zoek naar een piepklein tandje dat natuurlijk allang met het sop was verdwenen. En ik zweer het je, dát was voor mij hét moment waarop ik in tranen bij mijn partner uitbarstte. Om een tand.
Zijn reactie? “Schat? Het is maar een tandje.”
En ergens had hij gelijk. Achteraf moest ik er zelf ook hard om lachen. Zijn wij vrouwen soms niet heerlijk dramatisch vervelend?
Vandaag ben ik overigens alweer van ellende de keuken gaan uitsoppen alsof er een winterschoonmaak aan de gang was (klein detail: de herfst moet nog beginnen). Zwembad uit de tuin, kastjes leeg, spullen sorteren, want ja, maandag gaan we lekker op vakantie en ik wil bij thuiskomst niet in een huishouden-in-chaos belanden. Het idee alleen al.
En eerlijk? Ik ben zó toe aan vakantie. Niet eens omdat ik fysiek op ben, maar gewoon omdat ik er even uit wil. Weg uit de sleur, weg uit het continue hoofdgeratel. Even geen lopend notitieblok, maar gewoon… een mens.
Al zit ik ondertussen alweer te piekeren om onze 15-jarige kater, die een paar dagen alleen moet zijn. Hij vindt dat vreselijk, en ik eigenlijk ook. Want hoe kun je ontspannen aan een zwembadbedje liggen als je weet dat je oude vriend thuis naar de deur zit te staren?
Maar goed, dat is moeder-zijn in een notendop, toch? Altijd ergens mee bezig, altijd een beetje teveel, en soms huilend om een tandje.
Maar ik wilde ook nog wat leuke dingen met jullie delen, want er gebeuren gelukkig genoeg grappige en fijne dingen tussen al het moederlijke gestress door.
Zo kwam moedernatuur weer even boven drijven: een vriendin had een dikke vette egel in haar schuur. Vraag niet hoe, maar ik heb dat beest eruit gevist. Gewoon, met mijn handen en een handdoek. Wie mij een paar jaar geleden had verteld dat ik een egel-rescue team zou vormen, had ik keihard uitgelachen. Maar hé, alles voor de natuur.
Verder heb ik laatst een prachtige wandeling gemaakt in Rockanje met een vriendin. En met mijn partner ben ik maar liefst 22,38 kilometer wezen mountainbiken. Ja, echt! Net als vroeger, toen we dat bijna wekelijks deden vóór Lynn er was. Door alle zorg en drukte hebben we dat jarenlang niet meer gedaan, maar deze keer voelde het weer als vanouds. En nee, dit is geen zielig klaagstukje, integendeel: we hebben het echt onwijs naar ons zin gehad. Het is zo fijn om dat soort dingen weer een beetje terug te pakken.
Reactie plaatsen
Reacties