"Charita, blijf bij jezelf." Een zin die mijn vriendin de laatste tijd vaker tegen mij zegt en die inmiddels zo diep in mijn brein gegraveerd staat dat ik hem regelmatig zelf hardop herhaal. Niet omdat ik het vergeet, maar juist omdat ik mezelf eraan wil blijven herinneren. Want hoe druk het leven ook wordt, hoe hard de storm soms ook raast, ik wil mezelf nooit meer verliezen. Ik ben een vrouw, een zusje, een moeder en een vriendin. En zoals zoveel vrouwen dacht ik lange tijd dat ik iedereen tevreden moest houden. Dat ik altijd beschikbaar moest zijn, altijd begrip moest tonen en altijd de sterke schouder moest zijn waarop anderen konden leunen. Maar ergens onderweg besefte ik dat er een persoon was die ik daarbij soms vergat: mezelf.

Sommige maanden vliegen voorbij. Je knippert een keer met je ogen en voor je het weet sla je alweer een nieuwe bladzijde van de kalender om. Mei was niet zo’n maand. Mei voelde als drie maanden in een.

Soms vergeten mensen hoe sterk een vrouw werkelijk is. Niet de kracht die zichtbaar is aan de buitenkant, maar de kracht die ontstaat door alles wat ze heeft doorstaan. De kracht van blijven lachen terwijl het leven niet altijd makkelijk is. De kracht van telkens opnieuw opstaan, groeien en doorgaan met haar hoofd omhoog en haar hart open.

Soms heb je van die weken waarin alles gewoon… klopt. Niet overdreven spectaculair, niet hysterisch druk, maar precies goed. Zo’n week had ik dus. Eentje waarvan je achteraf denkt: hé, dit voelde eigenlijk een beetje als vakantie. Samen met mijn nieuwe liefde ben ik op pad gegaan om heel volwassen en cultureel “cultuur te snuiven”. Dat klinkt indrukwekkender dan het is, maar we deden ons best. We kwamen uiteindelijk uit bij Kasteel de Haar en ik moet toegeven: daar ben ik een klein beetje verliefd geworden. Op het kasteel dan. (Al helpt het gezelschap natuurlijk ook.) Alles daar ademt sfeer, geschiedenis en een soort rust waar je vanzelf langzamer van gaat lopen. Alsof je even in een andere wereld stapt eentje waar je geen haast hebt en je telefoon het liefst gewoon in je tas laat. En zoals dat gaat bij dit soort dagen, hoort daar ook eten bij. Veel eten. Lekkere plekjes, fijne wandelingen tussendoor en natuurlijk de klassieke terrasjes. Je weet wel, die waar je gezellig gaat zitten en pas bij het afrekenen denkt: “ah, dus we hebben net een kleine vakantie gefinancierd met twee drankjes en een bittergarnituur.” Maar goed, het hoorde bij de sfeer dat houd ik mezelf dan maar voor.

Soms ben ik zo bewust bezig met het halen van al het mooie uit het leven. Met het opladen van mijn energie door de zon, door kleine momenten, door rust te vinden in mezelf. Ik probeer de narigheid een plekje te geven… niet te ontkennen, maar ook niet alles te laten overnemen. Vandaag is zo’n dag.

Soms voelt het alsof je een stapje terug doet maar eigenlijk neem je gewoon een andere afslag. Dat is precies waar ik nu sta. Minder haast, meer rust en vooral weer energie uit nieuwe ontwikkelingen. Voor mij voelt dit als een goed begin richting stabiliteit. En terwijl ik daar mijn weg in vind, zie ik Lynn zo mooi op haar plek vallen. Ze zit inmiddels al een tijd op het reguliere onderwijs en het lijkt alsof het haar vanzelf afgaat. Ze heeft haar plekje gevonden, maakt vriendjes en vriendinnetjes en komt thuis met de leukste verhalen. De inloopmomenten vind ik misschien nog wel het mooist. Even haar werkjes bekijken en samen een toren bouwen van magneetstenen kleine momenten, maar zo waardevol. Als ik terugdenk aan het medisch kinderdagverblijf, voelt het verschil groot. Daar was alles toch wat beperkter, ook voor ons als ouders. Nu worden we echt meegenomen in haar ontwikkeling, en dat maakt me ontzettend blij. Dus ja… misschien een stapje terug. Maar vooral een nieuwe weg vooruit. 

Soms voelt het alsof ik onderweg ben, maar zonder duidelijke bestemming. Alsof ik mezelf ergens ben kwijtgeraakt en nu, stap voor stap, weer probeer terug te vinden. Ik wil de ellende, de zwaarte en alle negativiteit achter me laten. En eerlijk? Ik dacht dat dat “even” zou lukken. Maar het blijkt geen sprint te zijn… eerder een lange wandeling op schoenen die soms net niet lekker zitten.

(ook bekend als: hoe mijn dochter me elke dag in de spiegel laat kijken)

Het was weer eens tijd voor een blog. Niet omdat ik nou zoveel inspiratie had, maar meer omdat ik eindelijk weer door de stapel “Oh ja, dat moet ik nog doen”-taken heen ben gekomen. Je weet wel, die berg die zich gedraagt als een wasmand met een persoonlijkheid: hoe meer je erin doet, hoe voller die raakt en toch zie je geen einde.

Er lijkt iets van onderwijs op komst voor onze dochter. Het is toegezegd, maar nog niet officieel. Dus wij hangen ergens tussen hoop, vrees en “we zien wel, als de postbode langskomt met een brief in een gouden envelop.”

Elke ochtend is het hier een soort mini-Tour de France. Fietsen, scooters, auto’s… ouders die in een soort georganiseerde chaos hun kinderen naar school brengen. Voor mijn raam raast de ochtendspits voorbij, met kindertjes achterop, rugtasjes bungelend, en moeders en vaders die met halfdichte ogen (en waarschijnlijk koude koffie in de bekerhouder) proberen de dag op tijd te starten.

Zaterdagen zijn magisch. Niet vanwege uitslapen of croissantjes (al zijn die ook top), maar omdat het Lynns favoriete dag van de week is: dansdag! Vanaf het moment dat ze haar eerste voet in de dansstudio zette, was het liefde op het eerste gezicht. Muziek, beweging, ritme én haar favoriete juffen het voelde alsof ze thuiskwam. Geen ingewikkelde verwachtingen, geen druk. Gewoon Lynn die lekker zichzelf mocht zijn. Op haar tempo, met een glimlach van oor tot oor en met sprongen van plezier. En als moeder? Mijn hart smelt elke keer weer als ik haar zie stralen. Er is echt niks mooiers dan je kind gelukkig zien in haar element.