Soms voelt het alsof je een stapje terug doet maar eigenlijk neem je gewoon een andere afslag. Dat is precies waar ik nu sta. Minder haast, meer rust en vooral weer energie uit nieuwe ontwikkelingen. Voor mij voelt dit als een goed begin richting stabiliteit. En terwijl ik daar mijn weg in vind, zie ik Lynn zo mooi op haar plek vallen. Ze zit inmiddels al een tijd op het reguliere onderwijs en het lijkt alsof het haar vanzelf afgaat. Ze heeft haar plekje gevonden, maakt vriendjes en vriendinnetjes en komt thuis met de leukste verhalen. De inloopmomenten vind ik misschien nog wel het mooist. Even haar werkjes bekijken en samen een toren bouwen van magneetstenen kleine momenten, maar zo waardevol. Als ik terugdenk aan het medisch kinderdagverblijf, voelt het verschil groot. Daar was alles toch wat beperkter, ook voor ons als ouders. Nu worden we echt meegenomen in haar ontwikkeling, en dat maakt me ontzettend blij. Dus ja… misschien een stapje terug. Maar vooral een nieuwe weg vooruit.
Lynn presenteert met trots haar zelf geknutselde hypermobiele koe, eindelijk iemand die nóg soepeler in de knoop ligt dan zijzelf.
Reactie plaatsen
Reacties