Soms voelt het alsof ik onderweg ben, maar zonder duidelijke bestemming. Alsof ik mezelf ergens ben kwijtgeraakt en nu, stap voor stap, weer probeer terug te vinden. Ik wil de ellende, de zwaarte en alle negativiteit achter me laten. En eerlijk? Ik dacht dat dat “even” zou lukken. Maar het blijkt geen sprint te zijn… eerder een lange wandeling op schoenen die soms net niet lekker zitten.
Ik merk hoe gewend ik ben geraakt aan leven op de automatische piloot. Gewoon doorgaan, niet te veel voelen, niet te lang stilstaan. Totdat er ineens zo’n moment komt, je weet wel, zo eentje die je volledig stilzet. Waarin je lichaam zegt: “Ho, tot hier en niet verder.” En dan voel je pas hoe moe je eigenlijk bent. Niet een beetje moe, maar diep vanbinnen uitgeput moe.
Wat het soms extra ingewikkeld maakt, is hoe mensen om je heen kunnen reageren. Alsof ze dwars door je heen kijken, maar je niet echt zien. Alsof hun mening belangrijker is dan jouw gevoel. Een tikkeltje egoïstisch, als je het mij vraagt. Ik heb geleerd om die mensen figuurlijk in doosjes te stoppen. Netjes dicht, deksel erop… en voorlopig niet meer openmaken. Klinkt misschien een beetje streng, maar hé mijn energie is tegenwoordig kostbaarder dan ooit.
En dan die angsten… gevoelens die ik niet eerder zo intens heb ervaren. Oog in oog staan met jezelf is soms het spannendste wat er is. Toch wil ik met beide benen op de grond blijven staan. Ik wil de wereld laten zien dat ik sterk ben ook op dagen dat ik dat zelf even niet zo voel.
Er zijn momenten waarop ik even omhoog kijk. Gewoon, heel even. En dan hoop ik dat mijn vader ergens meekijkt. Dat hij me dat kleine zetje geeft dat ik nodig heb. Dat hij fluistert: “Kom op Charita, je kan dit.” En gek genoeg… soms voelt het alsof hij dat ook echt doet.
Zoals velen van jullie weten, ben ik samen met mijn dochter van 6 een nieuw hoofdstuk begonnen. Een hoofdstuk vol veranderingen, uitdagingen, maar ook hoop. Natuurlijk zijn er mensen die daar iets van vinden. Die hun mening klaar hebben nog voordat ze het hele verhaal kennen. Maar die meningen? Die blijven buiten mijn wereld. Ik kies ervoor om me te richten op wat écht telt.
En dat is liefde. Liefde voor mezelf, iets waar ik nog steeds in groei. Liefde voor mijn dochter, die me elke dag laat zien wat puur geluk is. En liefde voor het leven, zelfs op de dagen dat het een beetje tegenzit.
Ik ben er nog niet. Maar ik ben onderweg. En misschien is dat al meer dan genoeg.
Reactie plaatsen
Reacties