Soms ben ik zo bewust bezig met het halen van al het mooie uit het leven. Met het opladen van mijn energie door de zon, door kleine momenten, door rust te vinden in mezelf. Ik probeer de narigheid een plekje te geven… niet te ontkennen, maar ook niet alles te laten overnemen. Vandaag is zo’n dag.
Vandaag is de dag dat mijn broer 37 jaar is geworden. Misschien verwacht hij het niet, maar vandaag neem ik even een moment voor mezelf. Stilletjes. Alleen. Om mijn gevoel er gewoon te laten zijn. Want er is iets wat nooit meer hetzelfde wordt.
Toen papa er nog was, belde hij mij altijd op deze dag. Niet alleen om mijn broer te feliciteren, maar ook mij met mijn grote broer. Zo’n klein gebaar, maar zo groots in betekenis. Vandaag voel ik dat gemis extra sterk. Sommige leegtes die blijven. Die worden niet opgevuld, alleen gedragen.
Onze vader. Ons voorbeeld. Iemand die altijd het goede in mensen zag. Die zijn kinderen op nummer een zette, maar eigenlijk iedereen om zich heen belangrijker vond dan zichzelf. Als de rest maar gelukkig was dat was voor hem genoeg. En dan kijk ik naar mijn broer.
Hoe hij gegroeid is. Hoe hij zijn weg heeft gevonden, met zijn eigen tempo, zijn eigen momenten van stilstaan. En hoe er nu, sinds kort, een prachtig lichtpuntje in zijn leven is gekomen. Iets waarvan ik zo zeker weet dat papa daar intens van had genoten.
Ik zie je lachen. En dat maakt me trots. Het voelt bijna alsof ik een brief schrijf aan papa, maar ook aan jou. Papa, ik hoop dat je het ziet. Dat je daarboven straalt, zoals wij je kennen. Dat je zegt: “Ik ben trots op mijn kinderen.”
En daarmee bedoel ik ook Ron en Monique want jouw kinderen, dat was jouw alles.
En voor jou, lieve broer; ik ben trots op je. Op de stappen die je zet, op de deuren die je weer opent, op het licht dat weer binnenkomt.
We missen je, papa. Elke dag een beetje. Maar vandaag… misschien net even iets meer.
Reactie plaatsen
Reacties