Soms heb je van die weken waarin alles gewoon… klopt. Niet overdreven spectaculair, niet hysterisch druk, maar precies goed. Zo’n week had ik dus. Eentje waarvan je achteraf denkt: hé, dit voelde eigenlijk een beetje als vakantie. Samen met mijn nieuwe liefde ben ik op pad gegaan om heel volwassen en cultureel “cultuur te snuiven”. Dat klinkt indrukwekkender dan het is, maar we deden ons best. We kwamen uiteindelijk uit bij Kasteel de Haar en ik moet toegeven: daar ben ik een klein beetje verliefd geworden. Op het kasteel dan. (Al helpt het gezelschap natuurlijk ook.) Alles daar ademt sfeer, geschiedenis en een soort rust waar je vanzelf langzamer van gaat lopen. Alsof je even in een andere wereld stapt eentje waar je geen haast hebt en je telefoon het liefst gewoon in je tas laat. En zoals dat gaat bij dit soort dagen, hoort daar ook eten bij. Veel eten. Lekkere plekjes, fijne wandelingen tussendoor en natuurlijk de klassieke terrasjes. Je weet wel, die waar je gezellig gaat zitten en pas bij het afrekenen denkt: “ah, dus we hebben net een kleine vakantie gefinancierd met twee drankjes en een bittergarnituur.” Maar goed, het hoorde bij de sfeer dat houd ik mezelf dan maar voor.
We gingen ook nog naar cabaret, naar René van Meurs, en dat was echt genieten. Zo’n avond waarop je gewoon even alles vergeet en alleen maar lacht. En sommige grappen blijven dan hangen vooral zijn stuk over Rabbit Hill. Ik vrees dat ik dat nooit meer op dezelfde manier ga zien. Maar misschien is dat juist wel de bedoeling. Tussen al die uitjes door hebben we ook het openbaar vervoer goed leren kennen. Overvolle trams en metro’s, mensen dicht op elkaar, en af en toe een geur die je niet helemaal had besteld. Ook dat hoort er blijkbaar bij. Noem het… rauwe cultuur.
Alsof we nog niet genoeg plannen hadden gemaakt, besloten we ook een abonnement te nemen op Diergaarde Blijdorp. En eerlijk: een dierentuin zonder kinderen is een ervaring op zich. Rustig rondlopen, echt kijken, zonder haast. Dat is toch anders. Maar uiteindelijk ben ik er natuurlijk ook gewoon weer met mijn dochtertje geweest. En dat geeft er weer een hele andere betekenis aan. Lynn die vol enthousiasme van dier naar dier rent daar kan geen rustige wandeling tegenop. Dat zijn de momenten waarvoor je het doet.
Als afsluiter van de week zag ik mijn allerliefste vriendin weer. We hadden elkaar een beetje uit het oog verloren, druk met ons eigen leven. Maar soms heb je maar een gesprek nodig om weer te voelen hoe waardevol zo’n vriendschap is. Alsof er geen tijd tussen heeft gezeten. Als ik er zo op terugkijk, was het geen week vol grote gebeurtenissen. Maar juist die combinatie van kleine, fijne momenten maakte het bijzonder.
Een beetje avontuur, een beetje rust, een beetje lachen en vooral veel samen... precies genoeg.
Reactie plaatsen
Reacties