Er is iets bijzonders aan mensen die altijd blijven geven. Die aanvoelen wat een ander nodig heeft, ruimte maken waar het eigenlijk al vol is en blijven schenken, zelfs wanneer hun eigen glas allang leeg is. Niet omdat ze niets terug verwachten, maar omdat geven voor hen zo vanzelfsprekend is geworden dat ze nauwelijks nog stilstaan bij wat het hen kost. Totdat er een moment komt waarop je even stilstaat. Niet omdat je niets meer te geven hebt, maar omdat je je ineens realiseert hoeveel je hebt weggegeven zonder ooit te voelen dat iemand de moeite heeft genomen om ook maar een beetje terug te schenken. En misschien is dat wel een van de pijnlijkste inzichten: ontdekken dat je voor veel mensen een plek bent geweest waar ze konden komen halen, maar zelden iemand bent geweest bij wie ze uit zichzelf kwamen brengen. Ik heb mijn deuren altijd geopend. Mijn hart misschien nog wel vaker. Gastvrijheid, betrokkenheid en oprechte belangstelling zijn voor mij geen verplichtingen, maar eigenschappen die diep geworteld zitten in wie ik ben. Toch begin ik steeds vaker te begrijpen dat een open deur niet automatisch betekent dat iemand werkelijk binnenkomt. Sommige mensen betreden je huis, maar hebben geen oog voor de wereld die zich daarachter bevindt. Ze zijn aanwezig, maar zien je niet. Ze kennen de weg naar binnen, maar lijken niet te weten hoe ze werkelijk contact moeten maken. En ondertussen blijf jij maar ruimte creëren, aanpassen en begrijpen. Imiddels woon ik bijna een jaar samen met mijn meisje in ons kleine stulpje. Een plek die misschien niet groot is in oppervlakte, maar waar voor mij een wereld aan betekenis achter schuilgaat. Is het geluk? Absoluut. Maar geluk is niet altijd een ononderbroken gevoel. Soms zit het in een lach aan de keukentafel, soms in de rust van een gesloten voordeur en soms moet je jezelf eraan herinneren hoeveel je eigenlijk al hebt opgebouwd.
Wanneer ik naar mijn dochter kijk, word ik me steeds bewuster van hoe betrekkelijk veel dingen zijn. Zij is nog zo klein. Nog zo onbevangen, en toch krijgt ook zij te maken met de ingewikkeldheden van een wereld die door volwassenen soms onnodig complex wordt gemaakt. Kleine schouders die helemaal niet bedoeld zijn om de gevolgen van grote mensen hun keuzes, onvermogen en onderlinge verhoudingen te dragen. En misschien is dat precies waar mijn perspectief aan het veranderen is. Ik wil haar geen wereld voorhouden waarin iedereen altijd lief is, waarin mensen elkaar begrijpen en waarin niemand teleurstelt. Zo werkt het leven nu eenmaal niet. Maar ik wil haar wel laten zien dat liefde nooit ten koste hoeft te gaan van je eigenwaarde. Dat je iemand kunt liefhebben en tegelijkertijd afstand kunt nemen. Dat begrip tonen iets anders is dan alles maar accepteren. En dat grenzen geen muren zijn om mensen te straffen, maar soms de enige manier om jezelf te beschermen. Ons huis is inmiddels meer dan alleen een dak boven ons hoofd. Het is een plek waar we mogen ademhalen. Waar niet voortdurend iets hoeft, waar we niet altijd beschikbaar hoeven te zijn en waar we zelf mogen bepalen wie toegang krijgt tot onze kwetsbaarheid. Ik begin steeds meer te beseffen dat niet iedereen die toegang heeft tot je leven ook daadwerkelijk een plek in je hart verdient. En dat je niemand hoeft te overtuigen van jouw waarde door steeds opnieuw te blijven geven. Misschien is volwassen worden ook wel dit: leren accepteren dat sommige mensen je nooit zullen geven wat jij zo vanzelfsprekend aan hen hebt gegeven. Niet iedere teleurstelling hoeft uitgesproken te worden. Niet iedere deur hoeft opnieuw geopend te worden. En niet iedere relatie verdient het om koste wat kost in stand gehouden te worden. Ik ben niet bang om alleen aan tafel te zitten. Ik ben eerder moe geworden van tafels waaraan ik omringd ben door mensen, maar me toch onzichtbaar voel. Dus ja, misschien word ik selectiever. Misschien wordt mijn deur wat minder vanzelfsprekend geopend. Misschien schenk ik voortaan alleen nog voor degenen die ook begrijpen dat een ander glas niet vanzelf gevuld wordt. En voor de mensen die dat hard vinden, heb ik misschien nog maar een boodschap: je kunt niet eindeloos blijven putten uit iemand die zelf ook water nodig heeft. Ik wil mijn zachtheid niet verliezen. Ik wil alleen stoppen met haar beschikbaar te stellen aan iedereen die er achteloos mee omgaat. Want mijn glas mag ook gevuld worden. Mijn aanwezigheid mag ook gemist worden. Mijn gevoel mag ook meetellen. En als dat betekent dat ik af en toe een glas moet laten vallen om eindelijk te begrijpen dat ik het niet langer hoef aan te reiken, dan is dat maar zo. Vanaf nu schenk ik met meer bewustzijn. Niet omdat mijn hart kleiner is geworden, maar omdat ik eindelijk begrijp dat ik er zelf ook in moet kunnen wonen. Voor mijn meisje. Voor ons kleine stukje wereld waarin we niet hoeven te vechten om gezien te worden.
Reactie plaatsen
Reacties