Soms kan een liedje je raken op een plek waarvan je niet eens wist dat die nog zo gevoelig was. De afgelopen tijd denk ik veel na over wegcijferen. Over hoeveel je kunt geven aan anderen, hoeveel je kunt proberen te begrijpen, hoeveel deuren je zelf kunt openen… voordat je ineens merkt dat jij degene bent geworden die ergens achter die deur is blijven staan. Ik ben iemand die ontzettend veel voelt. Misschien soms zelfs te veel. Ik voel stemmingen, stiltes, veranderingen. Ik denk na over wat iemand bedoelt, waarom iemand iets zegt en vooral: wat ik kan doen om het voor een ander goed te maken. Ik probeer te begrijpen. Ik probeer ruimte te geven. Ik probeer liefdevol te blijven, ook wanneer iets mij pijn doet. Maar soms vraag ik me af… wie probeert er eigenlijk mij te begrijpen? Want er is een verschil tussen gehoord worden en echt gezien worden.
Je kunt naar iemand luisteren en toch volledig missen wat er achter die woorden zit. Je kunt zeggen dat je begrijpt wat iemand voelt, terwijl diegene zich daarna nog steeds alleen voelt met precies dat gevoel. En misschien is dat wel wat mij zo raakt. Dat ik mezelf steeds opnieuw probeer uit te leggen, terwijl ik eigenlijk helemaal niet zoveel vraag. Ik wil niet altijd gelijk krijgen. Ik wil niet dat iedereen mijn kant kiest. Ik wil niet dat iemand een ander tekortdoet om mij gerust te stellen. Ik wil gewoon voelen dat mijn gevoel er mag zijn Dat k niet eerst sterker, rustiger, begripvoller of makkelijker hoef te worden voordat er ruimte voor mij ontstaat. En misschien klinkt het gek, maar ik durf oprecht van mezelf te zeggen dat ik een mooi mens ben. Niet omdat ik alles goed doe. Ik maak fouten. Ik ben soms onzeker. Ik kan geraakt worden door dingen die een ander misschien klein vindt. Ik kan boos worden wanneer ik me machteloos voel. En soms trek ik me terug omdat ik gewoon even niet meer weet hoe ik moet uitleggen wat er vanbinnen gebeurt. Maar ik weet hoeveel liefde er in mij zit. Ik weet hoeveel ik geef. Hoe vaak ik mezelf opzijzet voor mensen van wie ik houd. Hoe vaak ik probeer rekening te houden met iedereen. Hoe vaak ik mezelf vertel dat ik het wel begrijp, ook als het ondertussen ergens in mij pijn doet. En misschien ben ik daar te lang mee doorgegaan. Want jezelf wegcijferen lijkt in het begin misschien op liefde. Tot je op een dag beseft dat je jezelf bijna niet meer terugziet. Ik wil niet degene zijn die altijd maar begrijpt. Ik wil ook begrepen worden. Ik wil niet alleen degene zijn die ruimte geeft. Ik wil ook ruimte krijgen. Ik wil niet steeds mijn gevoel inslikken om de rust te bewaren. Ik wil kunnen zeggen: “Dit doet mij pijn.” Zonder dat ik daarna het gevoel krijg dat ík het probleem ben. En misschien is dat uiteindelijk waar dit liedje voor mij over gaat. Over jezelf leren bekijken door de ogen van iemand die jou wel echt ziet. Niet als lastig. Niet als te gevoelig. Niet als degene die zich maar moet aanpassen. Maar als iemand die liefde verdient. Iemand die ertoe doet. Iemand die ook een plek mag innemen. Misschien hoef ik mezelf helemaal niet kleiner te maken om geliefd te kunnen worden. Misschien hoef ik alleen maar te stoppen met mezelf steeds als eerste weg te zetten. Want ik ben een mooi mens. En ik wil mezelf weer zo gaan behandelen. Misschien niet meteen helemaal gelukkig.
Maar… a little bit happy.
Reactie plaatsen
Reacties