Soms ontstaan er zwarte gaten. Niet alleen ergens hoog boven ons in het heelal, maar ook gewoon... in mijn blog. En eerlijk? Dat is helemaal niet erg. Soms heb je wat langer de tijd nodig om die lege pagina weer met nieuwe herinneringen, inzichten en woorden te vullen.
De zomervakantie is begonnen en dat betekent dat mijn tijd vooral wordt opgeslokt door mijn gezin, mijn dochter en stiekem ook een klein beetje door mezelf. En dat laatste schiet er nog weleens bij in, dus ik probeer daar bewust ruimte voor te maken.
Afgelopen week was er eentje om in te lijsten. Voor de mensen die mij volgen op Facebook: ja, ik was in Valkenburg. En nee... niet om mezelf drie dagen in een wellness te parkeren (al klinkt dat achteraf misschien ook niet verkeerd). We gingen op ontdekkingstocht. Van kastelen naar grotten, van een oude kolenmijn naar een scooterroute van bijna 70 kilometer.
Wat een avontuur! We hebben zoveel dorpjes gezien waarvan ik eerlijk gezegd het bestaan niet eens wist. Prachtige uitzichten, kronkelende wegen en onderweg kwamen we er ook nog achter dat de Limburgse wind verrassend goed is in het testen van je doorzettingsvermogen. We hadden ons namelijk een klein beetje vergist in het weer. En geloof me... na een uur op een scooter voelt "een frisse bries" ineens als een expeditie naar de Noordpool. Maar hé, dat levert tenminste weer mooie verhalen op.
Misschien was het mooiste van die dagen niet eens alles wat we zagen, maar vooral wat we voelden. Even geen ruis. Geen ingewikkelde situaties. Geen eindeloze discussies of zorgen die steeds weer op de deur kloppen. Gewoon samen zijn. Genieten van elkaar. Lachen om niets. En beseffen hoe waardevol het is als je iemand naast je hebt bij wie je even alles los kunt laten. Toch is het bijzondere aan vakantie misschien ook wel dat je uiteindelijk weer thuiskomt. En thuis ligt het leven gewoon geduldig op je te wachten. Inclusief alles wat nog niet is opgelost. Alsof het een keurig nummertje heeft getrokken en denkt: "Ik ben zo aan de beurt."
De afgelopen tijd heeft me vooral geleerd hoe belangrijk vertrouwen is. Vertrouwen in elkaar, maar ook vertrouwen in jezelf. Dat je niet iedere strijd hoeft aan te gaan alleen omdat iemand anders hem begint. Sommige gevechten kennen namelijk geen winnaar. Ze kosten alleen energie. Soms hoeven er even geen nieuwe verhalen geschreven te worden. Soms is het genoeg om ze gewoon te beleven.
Reactie plaatsen
Reacties