Het was weer eens tijd voor een blog. Niet omdat ik nou zoveel inspiratie had, maar meer omdat ik eindelijk weer door de stapel “Oh ja, dat moet ik nog doen”-taken heen ben gekomen. Je weet wel, die berg die zich gedraagt als een wasmand met een persoonlijkheid: hoe meer je erin doet, hoe voller die raakt en toch zie je geen einde.
Ik had zelfs het briljante idee om een huishoudelijke hulp te zoeken. Want ja, tussen het moederschap, werk, migraine-aanvallen en existentiële crisissen door is poetsen toch een soort extreme sport geworden. De reacties op mijn oproep vlogen me om de oren. En met reacties bedoel ik dus ook mensen die me eraan herinnerden dat ik de lat misschien iets te hoog leg voor mezelf. Altijd fijn, zo’n vriendelijke schop onder je perfectionistische kont. Over migraine gesproken: ik zit inmiddels op dag drie van wat ik inmiddels “de hersenkramp der duisternis” noem. Geen pijnstiller werkt, ik heb een hoofd als een zompige spons en zelfs de vogeltjes buiten klinken als een metalband op full volume. Maar hé, deze blog zou positief blijven, toch? Insert sarcasme hier.
Onze dochter Lynn lijkt me trouwens feilloos aan te voelen. Ze komt thuis, kijkt me aan met haar vermoeide ogen en mompelt: “Ik ga naar bed, met een filmpje.” Alsof we een bejaardeninstelling runnen in plaats van een gezinswoning. En eerlijk? Ik geef haar geen ongelijk. Tablet aan, dekentje over haar heen, wereld uit. Maar nu even serieus. Hebben jullie Lynn haar fietsenstalling al gespot? Of nou ja… haar mond. Die is in korte tijd 6 tanden kwijtgeraakt. ZES. Ze ziet eruit alsof ze ofwel a) een mini-piraat is geworden of b) net een zak bevroren wortels geprobeerd heeft open te bijten. En wat is ze trots: “Mama, nu ben ik bijna 7!” Nee schat, je bent net 6 geworden. Haal even adem voordat je naar de brugklas fietst. En nu het meest gevoelige onderwerp van vandaag, dus hou je vast…
Lynn is er heilig van overtuigd dat mensen met een iets donkerdere huidskleur van drop zijn gemaakt. Of op z’n minst te veel dropjes gegeten hebben. Jep. Dat is het niveau van onschuldige logica waar we nu zitten. Geen zorgen, ik heb het liefdevol gecorrigeerd, maar ergens vond ik haar theorie stiekem geniaal. En hé als je een beetje door de wereld kan bewegen met zo’n snoepkijk op mensen, is dat misschien zo gek nog niet. Zo. Dat was weer even mijn update uit de chaotische, migraineachtige, tandenloze realiteit.
Laat me weten: wie herkent zichzelf hierin? En zo niet, wil je dan alsjeblieft mijn huishoudelijke hulp worden?
Reactie plaatsen
Reacties