Er lijkt iets van onderwijs op komst voor onze dochter. Het is toegezegd, maar nog niet officieel. Dus wij hangen ergens tussen hoop, vrees en “we zien wel, als de postbode langskomt met een brief in een gouden envelop.”
Dan het huis, ah… ons prachtige paleis… of wacht, nee. Meer een natte versie van SpongeBob’s ananas. Lekkage op zolder? Check. Water uit het plafond van niet één maar twee slaapkamers? Dubbelcheck. Alleen de schuur lekt nog niet, maar geef het tijd. Misschien wil die zich ook betrokken voelen.
Maar hè, we blijven positief. De zon schijnt.. Althans, volgens de weerapp. En met een beetje geluk droogt mijn zolder dan op vóór de kerst. Ondertussen heb ik vakantie en dompel ik mezelf onder in mijn tuin beetje bij beetje verandert hij van jungle naar ‘gezellige oase’. Vandaag een luchtbed gekocht. Niet om op te slapen, maar om prins(es)-waardig in te liggen met een boek in de hand en een ijsje in de mondhoek.
Ik wilde vorige week spontaan in een band gaan zitten. Niet muzikaal hè, gewoon zo’n grote ronde opblaasbare in het zwembad. Alleen… in plaats van erin te gaan, ging ik ernaast. En dat gebeurde uiteraard in slow motion. Weg elegantie, hallo blauwe plekken en een publiek van giechelende kinderen. Glamour ten top.
Maar weet je? Het is rustig nu. Geen grootse avonturen, geen wereldreizen, geen TikTok-waardige drama’s. Gewoon… rust. Positiviteit. Leren om m’n energie te richten op de mensen van wie ik hou, en m’n hoofd af te sluiten voor de ruis van de negativiteit.
Dankbaar voor de vriendschappen die ik heb. Voor de mooie momenten met mijn dochter en mijn gezin. Voor het simpele plezier van een luchtbed, een tuin, en een huis dat lekt maar wél gevuld is met liefde (en een paar emmers).
Dus mocht je me zoeken: ik lig waarschijnlijk in de tuin. Op m’n nieuwe luchtbed. Met een boek. En nat haar. Want ja, het dak lekt nog steeds een beetje.
Reactie plaatsen
Reacties