Elke ochtend is het hier een soort mini-Tour de France. Fietsen, scooters, auto’s… ouders die in een soort georganiseerde chaos hun kinderen naar school brengen. Voor mijn raam raast de ochtendspits voorbij, met kindertjes achterop, rugtasjes bungelend, en moeders en vaders die met halfdichte ogen (en waarschijnlijk koude koffie in de bekerhouder) proberen de dag op tijd te starten.
En dan kijk ik naar mijn dochter. Zij stapt elke ochtend netjes in een taxi. Geen vader of moeder die haar naar school brengt. Geen knusse fietsritjes of “even snel samen de dag doornemen voordat de bel gaat”. Gewoon: deur open, gordel om, zwaaien naar mama. En weg is ze. En ja, daar zit soms best een brok in mijn keel. Want als zij zegt: “Waarom brengen andere ouders hun kinderen wel?”, dan breekt mijn moederhart in duizend stukjes, keurig verspreid over de keukenvloer. Maar goed, alles heeft zijn voor en nadelen, toch?
Want zeg nou zelf: een privéchauffeur op je vijfde?! Dat is toch gewoon een droom! Ik vertel haar altijd dat ze het eigenlijk heel luxe heeft. Niet iedereen heeft iemand die speciaal voor jou naar school rijdt, hè? Met airco, soms muziek, en geen gedoe met fietsen door de regen. En eerlijk is eerlijk – als ik vroeger een taxi naar school had gehad, had ik mezelf waarschijnlijk een soort prinses gevoeld. Zij lacht dan, en zegt: “Ja, eigenlijk wel cool, hè mama?” En dat is het. Het is cool. En het is ook moeilijk. Want ja, onze kinderen zijn kwetsbaar, maar wij als ouders? Wij zijn dat minstens zo. Dat wordt nog weleens vergeten. Je moet je kostbaarste bezit meegeven aan een – vaak hele vriendelijke – chauffeur, en vertrouwen dat het goedkomt. Elke dag opnieuw. Het is een soort emotionele topsport waar je geen medaille voor krijgt, maar wel een extra diepe frons tussen je wenkbrauwen. Maar hé, er komt een plan B aan!
Want mijn dochter wil zó graag een keer met de bus. En weet je wat? Dat gaan we gewoon doen. Dan pakken wij samen het openbaar vervoer. Zij en ik, op avontuur. Want als je het goed uitlegt, is die buschauffeur ook gewoon onze privéchauffeur. Alleen dan met meer stops en iets minder luxe stoelen. Dus ja, afhankelijk zijn van taxivervoer is soms lastig. Maar het levert ook mooie verhalen op, nieuwe perspectieven, en af en toe zelfs een ritje in een luxe Mercedes met achterbankverwarming. En dat is ook wat waard, toch?
Reactie plaatsen
Reacties