Zaterdagen zijn magisch. Niet vanwege uitslapen of croissantjes (al zijn die ook top), maar omdat het Lynns favoriete dag van de week is: dansdag! Vanaf het moment dat ze haar eerste voet in de dansstudio zette, was het liefde op het eerste gezicht. Muziek, beweging, ritme én haar favoriete juffen het voelde alsof ze thuiskwam. Geen ingewikkelde verwachtingen, geen druk. Gewoon Lynn die lekker zichzelf mocht zijn. Op haar tempo, met een glimlach van oor tot oor en met sprongen van plezier. En als moeder? Mijn hart smelt elke keer weer als ik haar zie stralen. Er is echt niks mooiers dan je kind gelukkig zien in haar element.
En eerlijk is eerlijk… had je me een tijdje geleden verteld dat dit haar ding zou worden, had ik je verbaasd aangekeken. Oorspronkelijk was mijn plan namelijk: eerst dat zwemdiploma, dan pas een sport. Dat leek me logisch. Maar ja, de praktijk is soms net even anders dan de theorie (goh… wie had dat gedacht?). Zwemles geprobeerd, meerdere keren zelfs. Maar het voelde gewoon nog niet goed voor haar. En dus luisterden we. Want kinderen hebben óók een stem. En Lynn? Die koos voor dansen haar uitlaatklep, haar rustpunt, haar feestje op muziek.
Natuurlijk zijn er mensen die zeggen: “Je moet niet te veel toegeven,” of “Jij bent toch de ouder?” Ja, klopt. Ik bén de ouder. Maar dat betekent voor mij ook: luisteren, aanmoedigen, ruimte geven om te groeien op haar manier. Want laten we eerlijk zijn: wie voelt zich nou fijn als niemand luistert? Ieder kind verdient het om gehoord te worden. En als dat betekent dat ik op zaterdag om 8:00 al klaar moet staan met een knotje, dansschoenen en een grote glimlach? Dan doe ik dat met liefde. En misschien zelfs een dansje erbij.
Want als Lynn danst, dan danst mijn moederhart mee.
Reactie plaatsen
Reacties