Waarschijnlijk had je verwacht dat ik dit blog zou beginnen met een dramatische terugblik. Zo’n verhaal waar je tissues bij nodig hebt. Iets in de trant van “Toen we ontdekten dat onze dochter autisme had, stortte de wereld in…” Nou, sorry. Geen drama hier vandaag. Want ja, onze dochter heeft een rugzakje. Maar eerlijk? Wie loopt er tegenwoordig níét met een rugzak? En dan bedoel ik niet die van Eastpak.
Autisme of geen autisme we dragen allemaal wel iets met ons mee. De een wat onzekerheden, de ander een bonte verzameling jeugdtrauma’s, en wij dus een dochter met een hoofd dat informatie verwerkt alsof het door 25 tabbladen tegelijk moet scrollen. En geloof me: die tabbladen staan allemaal op volume 100.
We hebben gaandeweg geleerd om vooral te kijken naar wat wél lukt. Naar de momenten waarop we het leven high-fivend trotseren. Naar de kleine (en grote) overwinningen die soms beginnen bij een ochtend zonder strijd om sokken, en eindigen bij een schooldag vol succes. Als je het mij vraagt, zijn dat de echte medailles van het ouderschap.
Mensen gebruiken wel eens de term “lekker autistisch” als ze hun sleutels voor de tiende keer op dezelfde plek leggen, of als ze geen kruimels op de bank kunnen verdragen. En laten we eerlijk zijn, ik heb ‘m ook wel eens laten vallen maar in de praktijk? Tsja… daar zit een wereld achter. Want mijn dochter zou nooit zomaar over zichzelf zeggen: “lekker autistisch”. Niet omdat ze het niet wil ownen, maar omdat haar hoofd zo vaak haar grootste criticus is. Als het een sport was om jezelf naar beneden te praten, stond ze al jaren op het podium met een gouden medaille. En dat is niet de soort overwinning waar we op doelen.
Wat autisme voor haar betekent? Het is alsof ze naar een film kijkt die niet soepel afspeelt. Geen verhaallijn, geen duidelijk plot gewoon een wirwar van losse beelden, geluiden, prikkels en emoties. Terwijl jij en ik popcorn eten bij een romcom, ziet zij een psychedelische thriller. Op repeat.
En dáár, lieve mensen, dáár zit het echte “lekker autistisch” verstopt. In hoe ze zich staande houdt in een wereld die soms aanvoelt als een te luid festival zonder oordoppen. In hoe ze, ondanks die eindeloze tabbladen, elke dag weer opstaat en het probeert. Op haar manier. Met haar tempo. En met een rugzak vol lef.
Dus nee, ik kijk niet achterom om oud zeer op te rakelen. Ik kijk vooruit. Naar alles wat nog komt. Naar nog meer groei, nog meer strijd, en vooral: nog meer liefde. En misschien héél misschien durft zij op een dag ook te zeggen: “lekker autistisch”. En dan bedoelen we het écht.
Reactie plaatsen
Reacties