Het is even geleden dat ik mezelf weer eens kon overhalen om te schrijven. Excuses voor de lange stiltes maar soms heb je gewoon even een break nodig. En eerlijk? Stilte kan dan verrassend fijn zijn. Geen moeten, geen woorden, gewoon even niets. Ken je dat gevoel dat je denkt dat je de hele wereld aankunt, maar ondertussen het idee hebt dat je constant op een randje balanceert? Zo’n randje zonder leuning, zonder veiligheidsnet, waar je voor geen meter je evenwicht kunt vinden en steeds het gevoel hebt dat je elk moment kunt omkiepen. Nou… dat dus. Zo voel ik me de laatste tijd. Een hoofd dat overloopt van gedachten, twijfels en inzichten. Zo vol, dat je soms niet eens meer weet wat je nou echt denkt of wat je jezelf misschien gewoon hebt aangepraat. Het is die fase waarin je alles bevraagt: jezelf, keuzes, waarheden. Waarin je achter dingen komt, maar tegelijk ook steeds meer aan jezelf twijfelt. Vermoeiend? Ja. Nodig? Misschien ook wel.
Gelukkig is er ook ruimte voor lichtpuntjes. Want om ook wat leuks te delen: lieve Lynn is begonnen met haar wendagen op het regulier onderwijs. En wat is ze trots. Wacht kleine correctie wij natuurlijk ook! Ze is zo gegroeid in haar doen en laten, dat het soms gewoon niet anders kan dan even stiekem een traantje wegpinken. Zo eentje die je snel wegveegt terwijl je denkt: oké, dit is gewoon pure trots. En alsof dat nog niet genoeg is, heb ik inmiddels ook een belangrijke conclusie getrokken: Lynn haar passie ligt duidelijk bij dansen. Wat heeft ze daar een groei doorgemaakt! Het heeft haar zelfbeeld zo goed gedaan ze staat steviger, straalt meer en beweegt met zoveel plezier. Volgende week gaan we zelfs een kijkje nemen bij de theaterschool: dans, acteren en zang. Ik bedoel… hoe leuk is dat? Natuurlijk hou ik jullie op de hoogte.
Soms voelt het leven wiebelig en onzeker. Soms sta je stevig. En soms heb je gewoon even stilte nodig om alles weer op z’n plek te laten vallen. En soms is het ook gewoon fijn als de juiste mensen er zijn. Mensen die je opvangen wanneer je struikelt, of je even bij je schouders pakken en zeggen: het komt goed. Meer heb ik eigenlijk niet nodig. Want het leven bestaat nu eenmaal uit vallen en opstaan en gelukkig hoef je dat niet altijd alleen te doen.
Reactie plaatsen
Reacties